Rywale
Jednak utalentowani hokeiści połączeni więzami krwi nie zawsze mieli okazję spędzić najlepsze lata w tym samym klubie. Często na lodzie stawali się zaciekłymi rywalami.
Kultowy środkowy Phil Esposito to 10-krotny uczestnik All-Star NHL i uosobienie ofensywnej siły Bostonu w latach 1970. Jako najlepszy strzelec sezonu zasadniczego NHL pięciokrotnie zdobył Art Ross Trophy.
Jego młodszy brat, bramkarz Tony, trzykrotnie zdobył z drużyną Chicago Vezina Trophy i jest rekordzistą ligi pod względem większości przestojów w jednym sezonie (15).
Phil Esposito od razu zajął swoją ulubioną pozycję. Jest gotowy trafić do bramki, której broni jego brat Tony
Obaj zawodnicy zdobyli Puchar Stanleya i obaj wnieśli ogromny wkład w ostateczne zwycięstwo drużyny Kanady nad drużyną ZSRR w Super Series w 1972 roku.
Phil w tych ośmiu historycznych spotkaniach zdobył 13 punktów (7+6), a leworęczny Tony, który wprowadził modę motylkową do National Hockey League, przegrał tylko jeden z czterech rozegranych meczów.
Warto zauważyć, że Tony, będąc jeszcze bramkarzem Montrealu, swój pierwszy mecz w NHL rozegrał 5 grudnia 1968 roku na wyjeździe z Bostonem.
Debiutant nie zawiódł kolegów, spotkanie zakończyło się remisem 2:2, a obie bramki Bruins zdobył Phil.
„Żona Tony’ego, Marilyn i nasza matka, powiedziały wtedy to samo: „Jak możesz to zrobić własnemu bratu?!”. Rujnujesz jego karierę, zanim w ogóle się zaczęła”. Odpowiedziałem: „Tony grał znakomicie i zatrzymał 35 strzałów. Ktoś jednak musiał mu strzelić gola. To część gry” – wspomina Phil w książce The Esposito Brothers, która stała się najlepiej sprzedającą się książką o hokeju.
Starszy brat nie przegapił ani jednej relacji prasowej na temat meczów w Chicago. Zawsze interesowało go, ile strzałów obronił Tony i jakim wynikiem zakończyło się kolejne spotkanie z jego udziałem.
„Obydwaj graliśmy w naprawdę fajnych zespołach”. I byłem szczęśliwy, kiedy pobiliśmy rekordy. W sezonie 1970-71 Phil strzelił w Bostonie 76 goli i zaliczył 76 asyst! Niesamowicie byłoby ponownie doświadczyć tych emocji” – mówi Tony Esposito.
W 1979 roku Phil otrzymał dobrą wiadomość od asystenta trenera drużyny New York Rangers: został sprzedany do Chicago!
- Poczułem przyjemne podniecenie. Oczywiście miałem okazję zakończyć karierę piłkarską w tym samym klubie NHL, w którym ją rozpocząłem. A co najważniejsze, była to szansa, aby w końcu zagrać z Tonym! Niestety... Kiedy wróciłem do hotelu, poinformowano mnie, że drugi uczestnik handlu, Jimmy Harrison, nie przeszedł badań lekarskich i transakcja została zrujnowana” – Phil ze smutkiem wzdycha.
Najbliżsi ludzie w życiu pozostali konkurentami na stronie.
Wiele lat później bracia Esposito w końcu założyli koszulki Chicago Blackhawks w tym samym czasie.
Wiele innych gwiazd również miało okazję zmierzyć się ze swoimi równie utalentowanymi braćmi.
Apple z jabłoni
Jednak nie wszyscy bracia znanych hokeistów byli w stanie dorównać poziomem swoim gwiazdorskim krewnym.
Nazwiska tych zawodników na pewno nie zostaną zapisane złotymi literami w historii, jednak wypada przypomnieć kibicom sam fakt ich istnienia.
Gordie Howe, prawy skrzydłowy, nazywany „Mr. Hockey”. Czterokrotny zdobywca Pucharu Stanleya z Detroit. Swój ostatni mecz w NHL rozegrał w wieku 52 lat... Sześciokrotny zdobywca Hart Trophy. W sezonie zasadniczym zdobył 1850 punktów.
Vic Howe, prawy skrzydłowy. W NHL rozegrał tylko 33 mecze dla New York Rangers i zdobył 7 punktów. Zakończył karierę piłkarską 18 lat wcześniej niż jego starszy brat.
Środkowy Wayne Gretzky jest absolutnym rekordzistą NHL pod względem największej liczby zdobytych punktów (2857), czterokrotnym zdobywcą Pucharu Stanleya i trzykrotnym zdobywcą Pucharu Kanady.
Brent Gretzky, środkowy – 49. miejsce w ogólnym wyborze w drafcie z 1992 roku. Rozegrał 13 meczów w NHL dla Tampy. Później grał w niższych ligach Ameryki Północnej i brał udział w mistrzostwach Austrii.
Mario Lemieux, środkowy - zdobył 1723 punkty w sezonie zasadniczym NHL, dwukrotny zdobywca Pucharu Stanleya z Pittsburghiem (jako zawodnik), mistrz olimpijski z 2002 roku i zdobywca Pucharu Świata w 2004 roku.
Alain Lemieux, środkowy – 96. wybór w drafcie z 1980 roku. W swojej karierze rozegrał 119 meczów w NHL i zdobył 72 punkty. Pod koniec lat 1980. brał udział w Mistrzostwach Finlandii.
Wieloletni lider Los Angeles, Marcel Dionne, jest szóstym najlepszym strzelcem w historii NHL (1771 punktów w sezonie zasadniczym). Nigdy nie udało mu się zdobyć Pucharu Stanleya, ale jego młodszemu bratu Gilbertowi udało się to w Montrealu (sezon 1992/93).
Jeden z twórców „Cudu na lodzie” jako członek amerykańskiej drużyny w 1980 roku na Igrzyskach Olimpijskich w Lake Placid, Neil Broten, później z sukcesami grał w drużynie Minnesota North Stars. Jego starszy brat Aaron był jednym z przywódców New Jersey w latach 1980.
Czterokrotny medalista olimpijski Saku Koivu przez wiele lat był centrum pierwszej linii Montrealu. Jego młodszy brat Mikko wkrótce objął tę samą rolę w Minnesota Wild.
Mark Messier (w środku) to legendarny kapitan drużyny Edmonton i New York Rangers. Sześciokrotny zdobywca Pucharu Stanleya, trzykrotny zdobywca Pucharu Kanady. Zdobył 1887 punktów w regularnych mistrzostwach NHL.
Paul Messier, środkowy napastnik, jest obywatelem brytyjskim. Rozegrał 9 meczów NHL dla drużyny Colorado Rockies, nie zdobywając ani jednego punktu. Zakończył karierę w mistrzostwach Niemiec i Włoch.
Ken Dryden, bramkarz, sześciokrotny zdobywca Pucharu Stanleya z Montrealem, pięciokrotny zdobywca Vezina Trophy. Uczestnik Super Series 1972.
Dave Dryden, bramkarz - rozegrał 203 mecze w NHL, ale przeważnie był drugim bramkarzem w swoich klubach: Chicago i Buffalo. 20 marca 1971 roku rozegrał historyczny mecz z Kenem.
Patrick Roy, bramkarz - czterokrotny zdobywca Pucharu Stanleya z Montrealem i Kolorado, trzykrotny zdobywca Vezina Trophy, trzykrotny zdobywca Conn Smythe Trophy (najcenniejszy zawodnik play-offów). Rekordzista NHL pod względem większości zwycięstw w play-offach (151).
Stephane Roy, środkowy – 51. wybór w drafcie z 1985 roku. Rozegrał 12 meczów w NHL i strzelił jednego gola. Grał w mistrzostwach Szwajcarii.
Eric Lindros (środkowy) jest wieloletnim kapitanem drużyny Filadelfii, zdobywcą Hart Trophy i siedmiokrotnym uczestnikiem All-Star NHL. Mistrz olimpijski z 7 roku w reprezentacji Kanady.
Brett Lindros, środkowy – dziewiąty wybór w drafcie z 9 roku. Rozegrał 1994 meczów NHL dla drużyny New York Islanders i zdobył 51 punktów. Już w 7 roku zakończył karierę z powodu poważnego wstrząsu mózgu. Jego starszy brat również kilkakrotnie doznawał podobnych obrażeń.
Chris Pronger, obrońca, dwukrotny mistrz olimpijski z Team Canada, mistrz świata, zdobywca Pucharu Stanleya i Hart Trophy. Były kapitan drużyn St. Louis, Anaheim i Filadelfii. Zdobył 698 punktów w regularnych mistrzostwach NHL.
Sean Pronger, środkowy – 51. wybór w drafcie z 1991 roku. Rozegrał 260 meczów w NHL i zdobył 59 punktów przy wyniku użytkowym -40. Zakończył karierę piłkarską w mistrzostwach Niemiec.
Paul Kariya, lewy skrzydłowy, były kapitan Anaheim. Mistrz olimpijski z 2002 roku w kadrze Kanady, mistrz świata. Siedmiokrotny All-Star NHL. Zdobył 989 punktów w regularnych mistrzostwach.
Steve Kariya, lewy skrzydłowy, rozegrał 65 meczów NHL dla Vancouver i zdobył 27 punktów. Pod koniec kariery brał udział w mistrzostwach Szwecji i Finlandii.
Klany
Rodzina Sutterów to wyjątkowe zjawisko w światowym hokeju. Od najmłodszych lat siedmioro dzieci rolnika z Alberty w Kanadzie grało w krążki najpierw na prowizorycznym pudełku na podwórku, a następnie na lodzie w pobliskim zamarzniętym stawie.
Zawodnicy ci nigdy nie stali się wybitnymi „technikami”, ale hart nabyty we wczesnej młodości pozwolił im niestrudzenie walczyć i walczyć z siłą na boisku, nie czując zmęczenia. Każdy z nich wyróżniał się także wybitnymi cechami przywódczymi.
Za najbardziej utalentowanego uważano starszego brata Suttera, Gary’ego, jednak nigdy nie został on zawodowym hokeistą, decydując się na kontynuację działalności rolniczej ojca.
Jednak Brian Sutter, zaproszony w 1976 roku przez St. Louis (20. wybór w drafcie), utorował drogę do NHL nie tylko sobie, ale także wszystkim swoim młodszym braciom. Na naradzie rodzinnej zdecydowano, że jeśli Brianowi nie uda się zostać świetnym zawodnikiem, wszyscy inni dobrowolnie pożegnają się z wielkim hokejem.
Na szczęście tak się nie stało. A obecne regalia klanu Sutter mówią same za siebie:
Brian Sutter, lewy skrzydłowy, zdobył 636 punktów w sezonie zasadniczym NHL. Przez dziewięć lat pełnił funkcję kapitana drużyny St. Louis Blues. Jego numer „11” został wycofany przez klub w 1988 roku. Po przejściu na emeryturę zawodnik był trenowany przez St. Louis, Boston, Calgary i Chicago. W 1991 roku otrzymał nagrodę Jack Adams Trophy dla najlepszego trenera sezonu w NHL.
Darryl Sutter, lewy skrzydłowy, zdobył 279 punktów w sezonie zasadniczym NHL (oraz 43 punkty w 51 meczach play-off). Odszedł z gry w wieku 29 lat. Trenował Chicago, San Jose, Calgary i Los Angeles. Dwukrotnie poprowadził Kings do Pucharu Stanleya (2012, 2014).
Brent Sutter, środkowy - w sezonie zasadniczym NHL zdobył 829 punktów. Trzykrotny zdobywca Pucharu Stanleya z drużyną New York Islanders (był kapitanem drużyny), trzykrotny zdobywca Pucharu Kanady. Jako trener poprowadził młodzieżowe drużyny Kanady do zwycięstw na Mistrzostwach Świata w 2005 i 2006 roku. W NHL był mentorem drużyn New Jersey i Calgary.
Brent Sutter i jego syn Brandon (obecnie zawodnik Vancouver)
Dwayne Sutter, prawy skrzydłowy, zdobył 342 punkty w sezonie zasadniczym NHL. Czterokrotny zdobywca Pucharu Stanleya z Islanders. Na początku XXI wieku trenował Florydę. Od 21 roku na stanowiskach administracyjnych w Edmonton.
Ron Sutter, środkowy - zdobył 533 punkty w regularnych mistrzostwach NHL. Był kapitanem Filadelfii. Od 2011 roku pracuje w Calgary jako scout i dyrektor ds. rozwoju zawodników.
Rich Sutter, prawy skrzydłowy – bliźniak Rona. Zdobył 315 punktów w regularnych mistrzostwach NHL. Dziś jest harcerzem Kolumba. Wcześniej zajmował podobne stanowisko w Minnesocie i Arizonie.
Bracia Sutter otrzymali nagrody WHL
Filozofia hokejowa braci w trzech cytatach:
„Nigdy nie widziałem, żeby Brian prześlizgnął się przez szklaną przegrodę na ławce rezerwowych i wdał się w sprzeczkę z trenerem drużyny przeciwnej. Dlatego zarówno Darryl, jak i ja nie pozwalamy sobie na to” – Brent Sutter.
„Darryl i Brent mają wyraźne podobieństwa i różnice. Łączy ich jednak całkowite oddanie swojej pracy i bezgraniczna miłość do gry. Wszyscy mamy pomysły na to, jak osiągnąć sukces. I często podchodzimy do tego na różne sposoby” – Ron Sutter, który grał w drużynie San Jose pod wodzą swojego starszego brata Darryla.
„Kiedy jesteśmy na lodzie, relacje między nami rozwijają się wyłącznie według formuły „trener – zawodnik”. Kiedy sytuacja zmusza nas do oderwania się od uczuć i powiązań rodzinnych, z łatwością to robimy” – Darryl Sutter.
Cóż, we współczesnej NHL kanadyjska rodzina Staal z powodzeniem nosi sztandar klanu:
Eric Staal, środkowy – drugi wybór w drafcie 2. Zdobywca Pucharu Stanleya z Karoliną. Mistrz olimpijski w Vancouver 2003 w kadrze Kanady, mistrz świata (2010). Teraz broni barw Minnesoty. Zdobył 2007 punkty w regularnych mistrzostwach NHL.
Jordan Staal, środkowy – drugi wybór w drafcie 2. Zdobywca Pucharu Stanleya z Pittsburghiem, mistrz świata (2006). Zdobył 2007 punkty w regularnych mistrzostwach NHL. Dziś gra dla Karoliny.
Eric Staal (po lewej) i Jordan Staal
Marc Staal, obrońca – 12. miejsce w ogólnym wyborze w drafcie 2005. Grając dla drużyny New York Rangers rozegrał ponad 700 meczów w regularnych mistrzostwach NHL. Dwukrotny mistrz świata wśród drużyn młodzieżowych.
Jared Staal, prawy skrzydłowy – 49. miejsce w ogólnym wyborze w drafcie 2008. Rozegrał 2 mecze w NHL dla Karoliny. W ostatnich latach grał w szkockim klubie Edinburgh Capitals.
Komentarze 0